przez Witek034 » Pt, 23 paź 2020, 10:27
Żyję w niepokoju o przyszłość, stąd szukam odpowiedzi na to, kto i po co "wyreżyserował" ten cały spektakl, by odpowiednio wcześniej przygotować się mentalnie na nową rzeczywistość. Samego wirusa nie bałem się nigdy, bo po pierwsze nie jestem w grupie ryzyka, po drugie wyczuwam wszelką manipulację na kilometr i po celowym podburzaniu ludzi oraz kreowaniu w nich poczucia strachu (codzienne publikowanie statystyk, dziwnym trafem zbieranych w ujednoliconej formie z całego świata, skoordynowane działania większości państw, obrazki z trumnami, relacje zakażonych celebrytów, kreowanie dramaturgii, nieustanne zmienianie zdania odnośnie np. maseczek i do dziś różne zdania na ich temat, w tym takie, że to po to, by ludzie odczuwali dramaturgię) od początku było dla mnie podejrzane. Po trzecie, analiza danych o zakażonych i zgonach, która tylko potwierdza moje pierwsze przypuszczenia. Oczywiście w samego wirusa wierzę (ciocia była chora), ale nie on budzi mój niepokój.
Żyję z oszczędności. Rzeczywistość zmienia się tak szybko, że nie będę sobie teraz zaprzątał głowy podejmowaniem pracy na 2-3 miesiące, bo przewiduję przyspieszenie biegu zdarzeń. Jednak przede wszystkim, zewnętrzne wydarzenia przyspieszyły trochę konieczność mojej pracy nad sobą i pogodzenia się z najgorszym, co uwolni mnie od wszelkich zmartwień. Na razie obserwuję kolejne poczynania rządów, by utwierdzać się w przekonaniu o negatywnym scenariuszu dla ludzkości, który zakłada m.in. całkowite przeorganizowanie gospodarki, znanej z dzisiejszych czasów, być może też likwidację pieniądza i wiele innych posunięć, godzących w wolność osobistą. Wszystko to sprawia, że zaczynam zadawać sobie fundamentalne pytania, także o ekonomię, mechanizm kreacji pieniądza, słuszność kierowania się tzw. wskaźnikiem PKB (samo "krążenie pieniądza" między usługodawcami, którzy nic nie wytwarzają) itp. Mówi się o tzw. "resecie gospodarczym", umorzeniu wszelkich długów, ale oczywiście pod warunkami... Do tego teorie o podburzaniu ludzi, możliwej "wojnie domowej", która byłaby pretekstem do wkroczenia tu zagranicznych sił... Nie mówię, że tym wszystkim się jakoś bardzo przejmuję, być może nawet mój umysł lepiej radzi sobie w kryzysowych sytuacjach, gdy "coś się dzieje", w każdym razie czasy nastały dość... jakiego by tu słowa użyć... nie powiem "ciekawe/interesujące", ani też "ponure", bo z wszystkiego złego może podobno wyniknąć coś lepszego, ale czuję, że "coś wisi w powietrzu".
Jednak żyję w większości normalnie - trochę doceniam fakt, iż przeniosłem się do mniejszej miejscowości, w której nie widuję scen rodem z TV czy internetu, gdzie jedni ochrzaniają drugich, kablują na siebie, nie a u mnie żadnych awantur w sklepach, taki "sielski" klimat bardziej. Ludzie żyją jakby z dala od wydarzeń medialnych - przynajmniej ci, chodzący po ulicach. Może dlatego, że to głównie ludzie starsi. Mam blisko w góry i do lasów, więc tym bardziej nie odczuwam większych zmian, ale tak jak mówiłem, obserwuję bacznie wydarzenia w mediach, bo teraz nawet ludzie stroniący od nich, siłą rzeczy muszą orientować się w zmieniających się przepisach - a ja przy okazji wyciągam z tych obserwacji wnioski, utwierdzające (bądź oddalające) mnie od swoich własnych przewidywań.
Odpowiadając na ostatnie pytania - praca zdalna bardzo mi się podoba, o ile nie jest jednostajna. Do tej pory miałem okazję próbować takiej głównie przy sklepach internetowych, wpisywaniu do nich kolejnych produktów, a to dość monotonne. Coś jak praca na taśmie, tyle że przy klawiaturze. Jak czytam ile ludziom płacą za pisanie komentarzy na dane tematy, czy artykułów, to się tylko dołuję, bo ja to wszystko robię bezinteresownie i sprawia mi to przyjemność, a oni jeszcze na tym zarabiają. Także odnalazłbym się np. w czymś takim, tylko nie mam "punktu zaczepienia", nie wiem gdzie i komu się zaprezentować.
Ostatnio edytowano Pt, 23 paź 2020, 10:44 przez
Witek034, łącznie edytowano 3 razy