Ja od stosunkowo niedawna wiem, że mam autyzm i szczerze mówiąc to ciągle się czegoś nowego dowiaduje i zaczynam rozumieć czemu wielu wolałoby tego nie mieć...
AnetusGravolens napisał(a):
Jak wspominacie szkołę podstawową i średnią?
Ogólnie to tragicznie. Aczkolwiek nie powiem aby mi było lepiej w dorosłym życiu.
Z jednej strony - nie muszę codziennie uczęszczać do tego więzienia, z drugiej - więcej obowiązków i samotność.
Zawsze byłem inny od większości dzieciaków, jak chcieli coś głupiego odwalić co by komuś mogło zaszkodzić - to zawsze byłem "anty" przez co mi się obrywało. Pamiętam jak powstrzymałem "kolegów" przed dręczeniem bezdomnego, to potem ja byłem dręczony...
Bardzo dużo się w szkole biłem - ale nie jako agresor, tylko się po prostu broniłem. Trochę maniaczyłem Dragon Ball'a i jakieś różne takie też filmy ze sztukami walki i w ogóle i jakoś to we mnie wyrobiło chyba postawę "wojownika".
Niestety jak zauważyli, że pobić mnie nie mogą, to oczywiście były "dręczenia na odległość" czy też nawet najeżdżanie na mój dom - hałasowanie pod oknem, rzucanie w balkon... i to zawsze w taki sposób abym nie wiedział kto coś mi zrobił - po cichcu, bo się bali, że jak się dowiem to będzie wpier*ol.
Więc niestety - nawet jak się człowiek potrafi bronić to i tak może być dręczony - po prostu wtedy dręczą tak aby nie było wiadomo kto coś zrobił. Np ukradkiem coś ukradnął z plecaka, coś podrzucą, rzucą czymś z ukrycia itd...
AnetusGravolens napisał(a):
Mieliście koleżanki i kolegów?
Na początku podstawówki miałem kilku kolegów "z podwórka" powiedzmy, którzy też mnie czasem zaczepiali, ale nie było tak źle. Do dzisiaj pamiętam jak wychowawczyni chciała mnie opieprzyć przy całej klasie o jakąś bójkę (mimo, że się tylko broniłem) i kolega stanął w mojej obronie. To był pierwszy i ostatni raz w moim życiu, gdy ktoś stanął w mojej obronie... Dlatego to tak dobrze pamiętam. A dziwne, bo nigdy nawet nie byłem jakoś blisko z tym kolegą.
W połowie podstawówki jakoś dołączył do klasy bardzo dziwny koleś, którego szybko zaczęli gnębić zamiast mnie. W stresowych momentach stał cicho i się nie odzywał jakby nie umiał mówić, więc lekko nie miał. Ja jak to ja - było mi go szkoda i dosyć szybko się zakolegowaliśmy. No i potem znowu byłem na celowniku - tylko wtedy razem z nim. Jak się potem dowiedziałem - miał potwierdzonego aspergera xD
Niestety potem powoli kontakt z nim wygasał.
A po podstawówce powiedzmy miałem "przelotem" jakiś kolegów, ale nikt z kim by się na dłużej kontakt utrzymał (max okres studiów).
AnetusGravolens napisał(a):
Samotnie siedzieliście w ławce i staliście pod klasą?
Czasem, zależy w sumie od roku i lekcji.
AnetusGravolens napisał(a):
Czy walczyliście ze szkolnymi prześladowcami?
W sumie opisałem wcześniej, ale podsumowując - tak.
AnetusGravolens napisał(a):
Jakie macie wspomnienia z tamtego okresu?
To co mi utknęło w głowie to to jak często wmawiałem sobie, że "za kilka lat bedzie lepiej" - bo np zmiana szkoły itd - prawie nigdy nie było lepiej... na studiach dopiero było trochę lepiej, bo w sumie dopiero tam mnie nikt nie dręczył... Ale podejrzewam, że na politechnice jest w ciul aspie + może niektórzy trochę dorośli i stali się mniej potworni.
AnetusGravolens napisał(a):
Czy w wakacje było lepiej?
O tak, wakacje... gdyby nie wakacje, to chyba bym psychicznie tego nie przeżył i popełnił samobójstwo. A tak zawsze "byle do wakacji" jakoś mnie to trzymało...
Bozon napisał(a):
~99% do likwidacji. Fizycznej. Za to, że byli tak "mili", "pomocni" i "wzbogacili" moje dzieciństwo o tyle "wspaniałych" wrażeń. Niech płoną żywym ogniem na dnie Tartaru.
Nie dziwi mnie Twoja opinia. Bo w sumie Twój tekst mi przypomniał - że nie dręczyły mnie tylko dzieci, ale też spora część nauczycieli. Byłem dosyć upartym dzieckiem plus często "do przodu" z materiałem i... często poprawiałem nauczycieli - czego nienawidzili. Ja tak mam, że jak widzę gdzieś błąd to go od razu próbuję naprawić, a... no to sprawiło, że nauczyciele obierali sobie mnie na celownik.
No i jeszcze jedna kwestia - mój ojciec umarł jak byłem mały (praktycznie go nie pamiętam) i wychowałem się sam z matką. Moja matka po śmierci ojca się mocno zmieniła i wpadła jakby w depresję, więc no w rezultacie w sumie to byłem "sam" - bo ona była mocno wycofana i nigdy mnie nie broniła.
Więc automatycznie rozumiecie pewnie problem - dzieciaki nagadały na mnie rodzicom, rodzice nauczycielom no i cyk - miałem przesrane na każdym froncie. Szczerze jak teraz to wszystko wspominam to ja nie wiem jak ja to przeżyłem...
W sumie to po przeczytaniu postów w tym wątku uświadomiłem sobie jak wiele złych wspomnień zapomniałem...
Może to jednak był najgorszy okres w moim życiu. Chociaż trochę brakuje mi tych paru kolegów co kiedyś miałem.Statystyki: Napisane przez Ociemniony — Pt, 4 wrz 2026, 17:40
]]>
